Jerzy Wojciechowski urodził się 24 sierpnia 1953 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Absolwent Uniwersytetu Łódzkiego, Wydział Filozoficzno-Historyczny na kierunku archeologia Polski i powszechna. W latach 1979 – 1982 był konserwatorem zabytków archeologicznych w Biurze Badań i Dokumentacji Zabytków Urzędu Wojewódzkiego w Kaliszu. W latach 1982-1989 kierował Muzeum Regionalnym PTTK w Kępnie.

W latach 1990 – 2013 był dyrektorem Muzeum Ziemi Kępińskiej im. T.P. Potworowskiego w Kępnie. Był wiceprezesem Towarzystwa Miłośników Ziemi Kępińskiej oraz honorowym członkiem Kępińskiego Kurkowego Bractwa Strzeleckiego.

Przeprowadził samodzielne prace badawcze: w latach 1980-1989 na cmentarzysku kultury łużyckiej i hamburskiej w Mechnicach; w 1990 roku w grębanińskim dworze obronnym z XVI wieku; w 1995 prowadził badania kępińskiej dzielnicy żydowskiej; w latach 2007-2008 badał wielokulturową osadę w Mikorzynie, zaś w latach 2009-2010 przeprowadził prace badawcze na kępińskim Rynku.

Za Jego sprawą do kępińskiego muzeum trafiły eksponaty o wielkiej wartości historycznej, dokumentujące przeszłość regionu. Wśród najważniejszych znalazły się znaleziska archeologiczne, pochodzące z samodzielnych prac badawczych, datowane od paleolitu do średniowiecza, jak również eksponaty dotyczące dziejów kępińskiego rzemiosła, Strzeleckiego Bractwa Kurkowego oraz kolekcje malarstwa współczesnego, w tym dzieła Tadeusza Piotra Potworowskiego. To dzięki Jego staraniom utworzono nową ekspozycję stałą prezentującą życie codzienne mieszczan kępińskich. Był autorem i współautorem wielu wystaw czasowych, cyklicznie prezentowanych w kępińskim muzeum.

Jerzy Wojciechowski miał ogromny wpływ na rozwój działalności muzeum jako instytucji i rozpowszechnianie wiedzy o historii regionu kępińskiego. Prowadził aktywne działania związane z obchodami 700-lecia podpisania Umowy Kępińskiej oraz 350-leciem nadania Kępnu praw miejskich. Doskonale znany czytelnikom „Tygodnika Kępińskiego” i słuchaczom Radia „Sud”, którym z zaangażowaniem i wnikliwością prezentował lokalną historię. Tą pasją potrafił zarażać dzieci i młodzież. Dzięki miłości do archeologii, lokalnej historii i do muzyki był zawsze młody duchem i taki pozostanie w naszej pamięci.