W poniedziałek,, 17 września, spotkaliśmy się na Rynku pod pomnikiem, aby uczcić pamięć tych, którzy stali się ofiarami sowieckiej agresji na Polskę w dniu 17 września 1939 roku.
W swoim przemówieniu Burmistrz Piotr Psikus nawiązał do tej daty. Wspomniał o oficerach zamordowanych w Katyniu oraz o Sybirakach. Apelował, aby pamięć o nich nie zniknęła z naszych serc.

Publikujemy pełną treść przemówienia:

Szanowni Goście, Przedstawiciele Parlamentu RP, wszyscy zgromadzeni.
Od kilku już laty spotykamy się 17 września aby przypominać mieszkańcom Miasta i Gminy Kępno o tragedii sprzed 79 laty, o 17 września 1939 roku.
Spotkaliśmy się tu dzisiaj, aby uczcić tragedię setek tysięcy ludzi, aby pamięć o nich nie zginęła.
W dniu 17 września 1939 roku, kiedy wszyscy myśleli, że najgorsze co mogło nas spotkać to najazd Nazistowskich Niemiec na Polskę, niespodziewanie dostaliśmy cios ze wschodu.
Nóż w plecy wbiła nam sowiecka Rosja. Armia Czerwona przekroczyła nasze granice i dokonała uderzenia na Polskie wojsko, a wszystko zgodnie z ustaleniami z faszystowskimi najeźdźcami.
Setki tysięcy ludzi zostało wywiezionych daleko w głąb ZSRR. Deportowano cywili, a Polskich żołnierzy uwięziono. Liczby tych ofiar do dzisiaj przerażają.
Pakt Ribbentrop – Mołotow podzielił Polskę między agresorów. Niemcy i ZSRR dokonali wspólnie grabieży naszego kraju. Niektórzy historycy słusznie nazywają go IV rozbiorem Polski.
Historię piszą zwycięzcy, a losy świata tak się potoczyły, że ,,Najlepszy sojusznik Hitlera” idąc za tytułem znanej książki Aleksandra Bregmana, stał się jego zaciekłym wrogiem.
To w maju 1945 roku na Bramie Brandenburskiej załopotały czerwone sztandary z sierpem i młotem.
Dla świata był to znak zakończenia wojny, dla Polski i Polaków symbol nadchodzącej hańby, zniewolenia.
O tej strasznej kaźni, która spadła na Polskę 17 września nie możemy zapomnieć. Jeszcze wiele lat po wojnie milczano na temat agresji ZSRR na Rzeczpospolitą.
Władza komunistyczna dziesiątki lat ukrywała prawdę przed narodem. Dzisiaj w wolnym kraju możemy oddać hołd ludziom, którzy zginęli lub byli zesłani.
Mamy obowiązek pielęgnować pamięć o tych, którzy walczyli z sowieckim agresorem oraz ginęli z jego rąk.
W tym dniu obchodzimy także Dzień Sybiraka.
Losy Sybiraków są dla nas świadectwem miłości do ojczyzny, siły przywiązania do polskich tradycji. Sybiracy skazani na poniewierkę doświadczyli piekła za życia.
Podziękujmy tym, którzy miłowali Polskę ponad własne życie, tym którzy walczyli.
Pamiętajmy o tych, którzy zginęli i zaginęli w tych strasznych czasach.
Chrześcijańska zasada mówi wybaczam, ale pamiętajmy, żeby ta ofiara złożona przez oficerów Katynia, przez sybiraków, przez żołnierzy II konspiracji antykomunistycznej nie poszła na marne, musimy pamiętać, że ekspansywna, agresywna polityka wobec sąsiadów może prowadzić do tragedii. Jestem przekonany, że dopóki my jako Polacy będziemy wspominać tragedię tych wydarzeń, będziemy wstanie przewidywać możliwą przyszłość.
Jak pisał Adam Asnyk
,,Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,
Choć macie sami doskonalsze wznieść;
Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,
I miłość ludzka stoi tam na straży,
I wy winniście im cześć!